با شهادت على ( ع ) و بيعت مردم با امام حسن ( ع ) ، معاويه با اقتدارى كه كسب كرده بود با صد و پنجاه هزار سپاه جرّار به سمت كوفه حركت كرد و با زور و تزويرى كه به كار برد صلح را به امام حسن ( ع ) تحميل نمود و حاكميت مطلق كشور اسلامى را به دست گرفت . لشكركشى براى كسب قدرت معاويه نخستين حاكمى بود كه توانست به وسيله زور و با بهره‌گيرى از حيله‌گرىهاى سياسى ، قدرت را به دست گيرد . قبل از وى ، در جهان اسلام براى تصاحب قدرت ، لشكركشى نشده و رسماً از زور براى كسب قدرت استفاده نشده بود . معاويه خود تصريح مىكرد كه خلافت را نه با محبت و دوستى مردم و نه رضايت آنها از حكومت او ، بلكه با شمشير به دست آورده است . « 1 » همچنين گفت : به خدا سوگند ! من براى اقامهء نماز ، گرفتن روزه و گزاردن حجّ و دادن زكات با شما جنگ نكردم ؛ اينها را كه شما ، خود انجام مىداديد . من با شما جنگيدم تا بر شما امارت يابم و خداوند آن را به من داد در حالى كه شما از آن ناخشنود بوديد . « 2 » معاويه براى به دست گرفتن حكومت ، فتنه‌ها برپا كرد و ظلم‌ها و جنايت‌ها مرتكب شد و جنگ‌ها بر پا نمود . چنان كه قبلًا اشاره شد ، جنگ‌هاى « جمل » ، « صفين » و « نهروان » از سياست‌هاى شيطانى معاويه نشأت يافتند كه هزاران نفر از مردم « شام » و « عراق » را به هلاكت افكند و عدّه‌اى از اصحاب بزرگوار على ( ع ) در اين جنگ‌ها به شهادت رسيدند . امام على ( ع ) دربارهء فساد و تباهى معاويه و شيطنت‌هاى او فراوان سخن گفته است كه بخش‌هايى از آنها در نهج‌البلاغه آمده است . در اين جا صرفاً يك مورد از آنها را نقل مىكنيم . اميرالمؤمنين ( ع ) در يكى از نامه‌هاى خود به معاويه مىنويسد :

--> ( 1 ) - العقد الفريد ، ج 4 ، ص 81 . ( 2 ) - شرح نهج‌البلاغه ، پيشين ، ج 16 ، ص 46 .